Lütfen üstte bulunan menüden (≡) Diğer Bölümlere geçiniz
21 Eylül 2018

Karadeniz Bölgesi

Karadeniz Bölgesi

Bölgenin konumu, sınırları  ve  komşuları: Adını aldığı Karadeniz kıyısı boyunca doğuda Gürcistan ile batıda Sakarya Ovası’nın doğusu arasında dar bir şerit olarak uzanmaktadır. Güneyinde Doğu Anadolu ve İç  Anadolu Bölgesi, batıda Marmara  Bölgesi yer almaktadır. Doğu-batı yönünde genişliği en fazla olan bölgedir. Bu nedenle doğu ve batısı arasında yerel saat farkı en fazla olan bölgedir. Alanı açısından 3.sıradadır. Türkiye’nin %18’ini  kaplamaktadır.

Bölgenin bölümleri ve önemli kentleri:

  1. Batı  Karadeniz: Zonguldak, Bolu, Düzce, Kastamonu, Sinop, Bartın ve Karabük.
  2. Orta  Karadeniz: Samsun, Ordu, Çorum, Amasya ve Tokat.
  3. Doğu  Karadeniz: Giresun, Trabzon, Rize, Artvin, Gümüşhane ve Bayburt.

Bölgenin yeryüzü  şekilleri:

Kıyılar:  Boyuna  kıyı  tipi  görülür. Dağlar  kıyıya  paralel  olarak  uzanmaktadır. Bu nedenle kıyı düzlükleri, körfezler, doğal limanlar ve girinti-çıkıntı azdır. Sinop tek  doğal  limanıdır. Sinop limanı ard (Hinterland) bölgesinin dar olması ve ulaşım imkanlarının kısıtlı olması nedeniyle gelişememiştir. Kıyılarda çok sayıda falezler (Yalıyar)  oluşmuştur. Bölge özellikle arazi yapısı ve yüksek yağış miktarına bağlı olarak heyelan afetlerinin en fazla yaşandığı yerdir. 

Dağları:  Bölgede bulunan ve kıyıya paralel uzanan Kuzey Anadolu Dağları  3.jeolojik devirde Alp-Himalaya kıvrımları sonucu oluşmuştur.  Bölge oldukça dağlık ve engebeli bir yapıya sahiptir. Dağlar genel olarak kıyıya paralel biçimde uzanır. Bu dağ sıraları Çoruh, Kelkit, Gökırmak ve Devres gibi vadilerle birbirinden ayrılmıştır. Bu durum kıyı ile iç kesimler arasında büyük farklılıkların ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Orta Karadeniz Bölgesi’nde bulunan dağlar akarsu aşındırmalarına maruz kaldığından yükseltileri daha azdır. Yağış ve eğim fazladır bu durum killi arazinin fazla oluşu ile birleşince Türkiye’de heyelanların en fazla olduğu bölge olmasını sağlamıştır. Kar erimeleri nedeniyle heyelanları en fazla ilkbahar mevsiminde yaşanır. Tarım alanları son derece azdır. Yerleşim alanları dar kıyı şeridinde toplanmıştır. Su kaynakları konusunda sıkıntı olmaması ve engebeli arazi dağınık yerleşme tipini ortaya çıkarmıştır. Kıyı ile iç kısımlar arasında (Orta Karadeniz dışında) ulaşım geçitlerden sağlanabilmektedir.

a.Batı  Karadeniz: Bölümde bulunan dağlar kıyıya ve birbirine paralel üç sıra halinde uzanırlar, kıyıdan itibaren ilk sırada Küre  (İsfendiyar) Dağları, ortada  Bolu ve Ilgaz  Dağları, güneyde bulunan sırayı ise  Köroğlu  Dağları meydana getirir. Bölümdeki dağların ortalama yükseltisi 2000-2500  metre civarındadır.

b.Orta  Karadeniz: Akarsu vadileriyle parçalanmış üst kısımları düzlüklerden oluşan ve yükseltisi fazla olmayan Canik  Dağları yer almaktadır. Bölümdeki dağların ortalama yükseltisi 1000-1500 metre civarındadır.

c.Doğu  Karadeniz: Bölümde bulunan başlıca dağlar kıyıda Giresun ve Rize dağları yer alır. Bu sıranın güneyinde Çimen, Kop, Mescit ve Yalnızçam dağları yer alır. Bölge ile Doğu Anadolu Bölgesi arasındaki ulaşım Zigana  ve  Kop  geçitleri ile sağlanmaktadır. Bölümdeki dağların ortalama yükseltisi 3000-3500 metre civarındadır. Bölümün en yüksek noktası Kaçkar Dağları’dır (Rize).

Ovaları: Bölgenin başlıca ovaları Kastamonu, Bolu, Düzce  ovaları ile Kızılırmak tarafından oluşturulan

Delta Ovaları:  Bafra  Ovası (Kızılırmak), Çarşamba Ovası (Yeşilırmak)

Tektonik Ovalar: Kuzey Anadolu Fay hattı (KAF)  bölgenin güneyinden geçmektedir. Bolu, Düzce,  Amasya, Tokat, Çorum, Niksar, Bolu, Gerede, Taşköprü, Vezirköprü, Merzifon, Taşova, Ladik, Erbaa, Kazova, Suluova, Turhal ve Zile gibi tektonik ovalar oluşturmuştur. Fay hattı buradan Doğu Anadolu Bölgesi’ne geçer.

Ulaşım: Kıyıya paralel uzanan dağlar kıyı ile iç kısımlar arasında ulaşımın zorlaşmasına neden olmuştur.

Orta Karadeniz Bölümü’nde Canik Dağları’nın akarsular tarafından parçalanması yükseltiyi azaltmış, ulaşım imkanlarının daha fazla olmasını sağlamıştır. Samsun’un gelişmesinde bunun büyük rolü bulunmaktadır.

Önemli Geçitler ve Tünelleri:

  1. Bolu: Bolu ve Düzce arasında bulunur. (Karadeniz-Marmara)
  2. Ecevit: Küre Dağları üstünden Kastamonu’yu İnebolu’ya bağlar.
  3. Ilgaz: Ilgaz Dağları üstünden Çankırı’yı Kastamonu’ya bağlar. (İç Anadolu-Karadeniz)
  4. Zigana(Kalkanlı): Zigana Dağları üstünden Trabzon’u Gümüşhane’ye bağlar.(Karadeniz ve Doğu Anadolu)
  5. Ovit: Rize’nin İkizdere ilçesi ile Erzurum’un İspir ilçelerini birbirine bağlar.(Karadeniz-Doğu Anadolu) 6. Kop : Kop Dağları. Bayburt’u Erzurum’a bağlar.(Karadeniz-Doğu Anadolu)
  6. Nefise Akçelik ( Hapan) Tüneli: Fatsa ve Ordu’yu birbirine bağlar. Türkiye’nin en uzun 2. tünelidir.

Platoları: Başlıca platoları Safranbolu ve Perşembe.

Akarsuları: Bölgede bulunan akarsular Türkiye’de bulunan en sık akarsu ağlarını meydana getirmişlerdir. Başlıca akarsular Kızılırmak (tamamı Türkiye içerisinde bulunan en uzun akarsuyumuz),Yeşilırmak, Çoruh (Türkiye’nin en hızlı akışlı akarsuyudur),Bartın Çayı (Üzerinde taşımacılık yapılabilen tek ırmağımız), ve Yenice (Filyos)  Çayı’dır. Sakarya Irmağı’nın küçük bir bölümü bölge sınırları içerinde bulunur.

Göller: Bölgede bulunan gölerin büyük bölümü heyelan set gölü durumundadır.

Başlıca Heyelan Set Gölleri: Sera, Uzungöl, Tortum, Abant, Uzungöl, Zinav,Sülük gölleri  ve  Yedigöller’dir.

Baraj Gölleri:

Kızılırmak: Altınkaya, Kesikköprü ve Kapulukaya.

Yeşilırmak: Almus, Hasan ve Suat Uğurlu ve Kılıçkaya.

Sakarya: Sarıyar ( Hasan Polatkan).

Harşit Çayı: Kürtün ve Torul.

Çoruh: Deriner, Borçka ve Muratlı.

İklimi:  Kıyı  kesiminde:  Karadeniz  İklimi  yaşanmaktadır. Bu iklimin etkili olduğu alanlarda  her  mevsim  yağışlı  ve  ılıman şartlar egemen olmaktadır. Bütün yıl yağış alma durumu özellikle Doğu Karadeniz Bölümü için geçerlidir. Bölgede Karadeniz’e bakan yamaçlar bol yağış alır. Egemen yağış türü orografik (yamaç ) yağışlarıdır. Yağışın en fazla olduğu mevsim sonbahar, en  az olduğu mevsim yazdır. Bölge yurdumuzda en  fazla  yağış  alan yerdir. En fazla yağış alan il Rize’dir. Doğu Karadeniz en yüksek yağışı alırken, Orta Karadeniz en az yağış alan bölümdür. Orta Karadeniz Bölümü’nde kıyı ve iç kısımlar arasındaki iklim farklılığı daha az düzeydedir.

İç  kısımlarda: Yüksekliğin artması ve deniz etkisinin azalmasına bağlı olarak karasal iklim şartları ortaya çıkar. Bu alanlarda yazlar  sıcak  ve  kurak  kışlar  soğuk  ve  kar  yağışlı  geçmektedir. Yağışın en fazla olduğu mevsim ilkbahar, en  az olduğu mevsim yaz mevsimidir. Bitki  örtüsü  Bozkır’dır.

Nadas uygulamasının en az olduğu bölgedir. Kıyı kesimleri yüksek nemlilik miktarına bağlı olarak yurdumuzda sıcaklık farklarının en az olduğu yerlerdir. Bölgede yağış miktarının dağılışında yükselti ve dağların uzanış biçimi önemli rol oynamaktadır. Bölgeyi etkileyen hava kütlelerinin büyük oranda kuzeybatı yönlü olması kıyılarda batıya bakan yamaçların bol miktarda yağış almasına neden olmaktadır. Kıyılar yurdumuzda bağıl nem ve bulutluluk oranının en yüksek olduğu alanlardır. Kış aylarında Doğu Karadeniz’de yaşanan fön rüzgarları sıcaklığın çok yükselmesine neden olur. Orta Karadeniz Bölümü’nde yükseltinin azalmasına bağlı olarak yağış miktarı da azalmaktadır.

Bitki  örtüsü:  Bitki  örtüsü  ormandır. Orman  bakımından  1.sıradadır. Bölge bitki örtüsü bakımından yurdumuzun en zengin bölgesidir. Özelikle yüksek yağış alan, denize bakan yamaçlarda, ormanlar çok zengindir. İç kısımlara doğru artan karasallık soğuğa daha dayanıklı ağaç türlerini ortaya çıkarır. Kıyıdan itibaren yamaçlar boyunca yükseklere çıkıldıkça sıcaklık düşer buna bağlı olarak bitki örtüsü değişime uğrar. Daha alt kısımlarda geniş yapraklı (yaprağını döken) ağaçlar egemendir, 800-1500 metre aralığında geniş ve iğne yapraklı ağaçlardan oluşan karma ormanlar, 2000metreye kadar iğne yapraklı ağaçlar (Ladin, köknar ve sarıçam), 2000 metrenin daha üst kısımlarında dağ çayırları ortaya çıkmaktadır. Orta Karadeniz’de yağışın azalmasına bağlı olarak orman örtüsü zayıflar. Bölgenin özellikle batısında Akdeniz ve Karadeniz iklimine ait bitkilerin bir arada bulunduğu makiye göre daha uzun boylu tahrip edilmiş ağaçlardan oluşan çalı örtülerine psödomaki (yalancı maki) adı verilir.

Tarım: En önemli geçim kaynağı tarımdır. Ancak ekili dikili alan oranı düşük durumdadır. (%20)Bölgede bulunan başlıca tarım alanları dar kıyı şeridinde küçük parçalar halinde bulunan ovalar ve iç kısımlarda yer alan çöküntü ovalarıdır. Bol yağış alması nedeniyle tarımda su­lamaya gerek duyulmaz, nadas uygulamasının en az olduğu bölgedir. Buğday, yulaf, arpa, mercimek, çavdar ve pamuk gibi yaz kuraklığı isteyen ürünler kıyı alanlarında yetişemez. Bu durum temel ihtiyaç olan Buğday yerine kıyı alanlarında Mısırın almasını sağlamıştır.

Bölgenin dağlık ve engebeli olması  tarım alanlarının az ve dağınık olmasına, tarımsal nüfus yoğunluğunun fazla olmasına neden olmuştur. Bölge kimyasal(nem) ayrışmaya bağlı olarak toprak oluşumu en hızlı olan bölgedir.

Bölgede bulunan başlıca tarım alanları: Bafra ve Çarşamba delta ovaları, Düzce, Erbaa, Niksar, Bolu, Turhal, Tokat, Suluova, Havza, Gökırmak ve Devrez ovalarıdır.

Çay: Ülkemizde 1924 yılından itibaren yetiştirilmeye başlanmıştır. Ülkemizde tek üretim sahası, Trabzon’un batısı ile Gürcistan sınırı arasında bulunmaktadır. Rize üretimde 1.sıradadır. Çay üretiminin tamamı buradan sağlanır. Doğal ekim alanı en dar olan tarım ürünüdür.

Fındık: Yurdumuzda üretilen fındığın tamamına yakını buradan sağlanır. Üretimin en fazla olduğu alanlar Ordu, Trabzon  ve  Giresun  arasıdır. Bu alan toplam fındık üretimimizin %85’ini sağlamaktadır. Türkiye Dünya fındık üretiminde 1.sıradadır.

Tütün: Özellikle Orta Karadeniz Bölümü’nde Samsun, Tokat ve Amasya’da yoğunlaşır. Batı Karadeniz Bölümü’nde Düzce çevresi başlıca üretim alanıdır.

Mısır: Tük kıyı kesiminde üretimi yapılmaktadır. Buğday’ın yerini alır. Başlıca üretim alanları Samsun, Bolu, Zonguldak ve Ordu’dur. Mısır üretiminde 2.sırada yer almaktadır.

Şekerpancarı: Özellikle Erbaa, Niksar, Amasya, Tokat, Samsun, Çorum ve Kastamonu’da üretim yapılmaktadır.

Pirinç: Türkiye pirinç üretiminde 2.sıradadır. Başlıca üretim alanları Bafra ve Çarşamba delta ovaları ile Terme ve Tosya’da bulunmaktadır.

Tahıl: Karasal  iklimin  egemen olduğu iç  kısımlarda üretim yapılmaktadır.

Elma: Amasya başta olmak üzere Kastamonu ve Tokat çevresinde üretimi yapılmaktadır.

Keten-Kenevir: Kastamonu başta gelmektedir. Ayrıca Sinop, Ordu ve Zonguldak çevresinde üretim yapılmaktadır. Üretimde 1.sıradadır.

Soya Fasulyesi: Başta gelen üretim alanları Ordu ve Giresun çevresinde toplanmıştır.

Zeytin: Çoruh vadisinin soğuktan korunmuş çukur alanlarında özellikle Artvin ve Yusufeli arasında tarımı yapılmaktadır.

Narenciye (Turunçgiller): Kış ılıklığı sebebiyle Doğu Karadeniz’in kıyı kesiminde Rize çevresinde tarımı yapılır.

Kivi: Özellikle Rize ve Trabzon çevresinde gün geçtikçe tarımı artmaktadır.

Hayvancılık: Bölgenin kıyı  kesiminde ılıman ve yağışlı iklim nedeniyle geniş otlak ve meralar oluşmuştur. Bu alanlarda büyükbaş  hayvancılık, iç  kısımlarda yer alan  bozkırlardan oluşan düzlüklerde küçükbaş  hayvancılık yapılmaktadır. Bitki çeşitleri bakımından çok zengin olan bölgemizde özellikle Rize, Kastamonu, Çankırı, Bolu ve Bayburt’ta arıcılık yapılmaktadır. Bal üretiminde 2.sıradadır.  Rize – Anzer yöresinden sağlanan ve Anzer Balı adı verilen ballar Dünya çapında üne sahiptir. Çok az miktarda üretilebilen hatta bazı yıllarda hiç üretilemeyen bu ballar bilimsel olarak kalite kontrolü altına alınmıştır. Bölgemiz Türkiye balık üretiminin yaklaşık % 80’ini karşılamaktadır. Deniz ürünleri üretiminde 1.sıradadır. Aşırı avlanma ve deniz kirliliğine bağlı olarak balık üretiminde düşme görülmektedir. Karadeniz’de 200 metreden daha derin alanlarda zehirli gazlar sebebiyle canlı hayatına rastlanmaz.

Bölgenin madenleri

Taşkömürü: Zonguldak ve Ereğli havzasından çıkartılır. Bu alan taşkömürü çıkartılan tek alandır. Demir-çelik sanayisinin en önemli enerji kaynağıdır. Çatalağzı termik santralinde elektrik üretiminde taşkömürü (tek) kullanılır.

Bakır: Murgul (Artvin), Küre (Kastamonu), Espiye (Giresun) ve Çayeli (Rize) en önemli yataklardır. Türkiye bakır üretiminde 1.sıradadır.

Linyit: Çeltek (Amasya), Bolu ve Samsun çevresi.

Manganez: Zonguldak ve Borçka ( Artvin).

Bölgede endüstri:

Bölge endüstri bakımından gelişememiştir.

Demir-Çelik  Sanayisi: Karabük  ve  Ereğli’de bulunur. Hammaddesi olan demir cevheri Divriği’den (Sivas) sağlanır. (Enerjiye-taşkömürü-yakınlık)

Bakır  Tesisleri:  Küre’den sağlanan bakır cevheri Samsun’da işlenir (ulaşım imkanları geniş olduğundan buraya kurulmuştur). Murgul (Artvin) bakır işletmesi bu alandan sağlanan bakır cevherini işlemektedir.

Şeker  Sanayisi: Turhal (Tokat), Suluova (Amasya), Çorum, Kastamonu  ve  Çorum.

Tütün  Sanayisi: Samsun  ve  Tokat.

Kağıt  Sanayisi: Çaycuma (Zonguldak), Taşköprü (Kastamonu) ve Aksu(Giresun).

Çay  Sanayisi: Rize ve Borçka.

Fındık  Sanayisi: Ordu  ve  çevresi.

Kereste fabrikaları: Bolu, Düzce, Kastamonu, Sinop, Bartın ve Zonguldak.

Balık yağı ve unu fabrikaları: Trabzon.

Nüfus  ve  yerleşme: Nüfusun büyük bölümü dar kıyı şeridinde, akarsu boylarında oluşan küçük iç  ovalarda  ve  Batı  Karadeniz’deki  maden  ve  sanayi  alanlarında  toplanmıştır. Kıyı gerisinde bulunan dağlık alanlarda nüfus azalmaktadır. Nüfus yoğunluğu kıyı kesiminde çok yoğundur. Bölge geçim kaynaklarının sınırlı olması nedeniyle büyük miktarda  göç  vermektedir. En fazla göç veren iller Artvin, Rize, Gümüşhane ve Bayburt’tur. Batı Karadeniz Bölümü sanayinin gelişmesine bağlı olarak göç almaktadır. Bu nedenle kadın nüfus daha fazladır. Nüfus  artış  hızı  düşüktür. Şehirleşme oranının en düşük olduğu, kırsal  nüfusun  en  fazla  olduğu  bölgemizdir. Kırsal yerleşmelerde  dağınık yerleşme tipi egemendir. Başlıca ev yapım malzemesi ahşap malzemeden oluşmaktadır.

Turizm: Bölgede bulunan en önemli turistik değerleri doğal güzellikler meydana getirmektedir. Bunun yanında tarihi kalıntılar önemli çekim alanıdır.  Özellikle zengin bitki çeşitleri, yaylaları, Bolu’da Abant Gölü ve Yedigöller, Sera ve Uzungöl ve Kastamonu’da Safranbolu  evleri.

Kış spor merkezleri:  Kartalkaya (Bolu), Kastamonu ve Ilgaz  Dağları’nda bulunur.

Samsun  ve  Tokat’ta bulunan kaplıcalar, Amasya’da (Kral mezarları) ve Trabzon’da bulunan  Sümela  Manastırı bölgenin başta gelen turistik değerleridir. 

Çoruh nehri rafting sporu açısından gelişmektedir. Her mevsim yağışlı olduğundan deniz turizmi fazla gelişmemiştir.

BÖLGENİN GENEL ÖZELLİKLERİ

Dağların kıyıya paralel uzanması (Boyuna Kıyı Tipi) görülmesinin sonuçları:

Doğal liman, koy ve körfezler azdır (girinti-çıkıntı az).

Delta oluşumu zor, falez oluşumu kolaydır.

İç kısımlarla ulaşımı zorlaştırır, geçitlerden sağlanır.

Limanların hinterlandı (art bölge) dardır. Gelişmesini olumsuz etkilemiştir.

Orografik (yamaç) yağışları görülür.

Kıta sahanlığı dardır, delta oluşumu zor, falez oluşumu daha kolaydır.

Heyelan afetinin en fazla olduğu bölgedir. Ulaşım büyük oranda etkilenir.

Bölgenin güney kısımlarından Kuzey Anadolu Fay Hattı (KAF) geçmektedir. Çok sayıda tektonik ova  ve kaplıca oluşumunu sağlamıştır.

En fazla yağış alan, yağış rejimi düzenli olan tek bölgedir.

Mutlak ve Bağıl Nem oranının en fazla, Maksimum Nemin en az olduğu bölgedir.

Bartın ırmağı ( kısa mesafede) taşımacılıkta kullanılan tek akarsudur.

Balıkçılığın en çok geliştiği bölgedir.

Bafra ve Çarşamba delta ovaları dışındaki ovaların büyük bölümü tektonik ovadır.

Çay, fındık ve keten-kenevir üretiminde birinci sıradadır.

Taşkömürü, bakır, demir-çelik, manganez üretiminde birinci sıradadır.

 Orman varlığında birinci sıradadır.

En fazla göç veren bölgedir. (Batı Karadeniz Bölümü göç alır)

Dağınık yerleşme tipinin en fazla görüldüğü bölgedir.

 Kırsal nüfus oranının en fazla kentli nüfus oranının en az olduğu bölgedir.

 Tarımda sulama sorunu olmayan tek bölgedir. Nadas alanlarının en az olduğu bölgedir.

 Güneşli gün sayısı düşüktür ve her mevsim yağış alır bu nedenle deniz turizminin en kısa sürdüğü ve gelişmediği bölgedir.

Yayla turizminin en fazla geliştiği bölgedir.

Yerel saat farkı en fazla olan bölgedir.

 Ülkemizin en hızlı akışlı nehri olan Çoruh nehri bölgede bulunur.

Bölgede kalkınmanın sağlanması amacıyla ‘’Bölgesel Kalkınma Projeleri’’ planlanmıştır.

Bunlar:  Zonguldak, Bartın, Karabük (ZBK) Projesi: Batı Karadeniz’de bulunan Zonguldak, Bartın ve Karabük illeri proje kapsamında bulunur.

Doğu Karadeniz Projesi (DOKAP):  Doğu Karadeniz Bölümü’nde bulunan Artvin, Bayburt, Gümüşhane, Giresun, Trabzon, Rize ve Ordu illeri proje kapsamında bulunur.

Bölümleri

 Doğu Karadeniz Bölümü

Bölgenin en dağlık ve yükseltinin en fazla olduğu bölümüdür.

En fazla yağış alan, kıyı ile iç kesim arasında farklılığın en fazla olduğu bölümdür.

Heyelan olayının en fazla olduğu bölümdür.

Dağlık ve engebeli yapı tarımda makineleşmenin en az düzeyde kalmasına neden olmuştur.

Dağınık yerleşme tipinin en fazla olduğu bölümdür.

Kırsal nüfus oranının en fazla olduğu bölümdür.

En fazla göç veren bölümdür

Çay ve fındık üretiminde 1.sıradadır.

Tortum ve Sera gölü Heyelan Set, Uzungöl ise Alüvyon Set gölüdür.

Sarp sınır kapısı Gürcistan bağlantısını sağlar.

  Orta Karadeniz Bölümü

Doğu ve Batı Karadeniz’e göre daha alçaktır.

Bölümde Canik Dağları akarsular tarafından parçalanmış ve yükseltileri azalmıştır.

Bunun sonucu olarak:

Yükseltinin azalması yağış miktarının azaltmış, nemli iklimin daha fazla iç kısımlara girmesini sağlamıştır.

İç kısımlarla ulaşım daha kolaydır.

Tarım alanları daha geniş ve iç kısımlara doğru genişlemiştir

Nüfus bölümün daha iç kısımlarına doğru yayılmıştır.

Kıyıda derinlik daha az, delta oluşumu daha kolaydır.

Kıyı ve iç kısımlar arasında farklılığın en az olduğu bölümdür.

Bölge genelinde orman varlığının en az olduğu bölümdür.

Samsun en gelişmiş kenttir. Samsun Limanı bulunur.

Fındık, mısır, tütün, kivi, şekerpancarı ve pirinç ile iç kısımlarda buğday en önemli tarım ürünleridir.

Batı Karadeniz Bölümü

Dağlık ve engebeli bölümdür.

Yağış miktarı ve orman varlığında Doğu Karadeniz Bölümü’nden sonra 2.sıradadır.

Bölgenin en gelişmiş bölümüdür,  Zonguldak en gelişmiş kenttir.

Nüfusun en sık olduğu bölümdür.

Kartalkaya (Bolu) ve Ilgaz (Kastamonu) kış turizm merkezleridir.

Orman ürünleri sanayi gelişmiştir.

Taşkömürü sadece bu bölümde bulunur( 1.jeolojik zaman arazisi olduğunu kanıtlar).

Taşkömürü ilk demir-çelik işletmelerinin bu alana kurulmasını sağlamıştır.

Bölümde en önemli ekonomik faaliyet maden çıkartılması ve işlenmesidir.

Fındık ve keten-kenevir, mısır ve şekerpancarı önemli tarım ürünleridir.

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

YORUM YAZ
Sitenin Tamamına Ulaşmak İçin Normal Görünümü Tıklayınız